فقط خدا

 منقول از وب :

به دنبال خدا نگرد
خدا در بیابان های خالی از انسان نیست
خدا در جاده های تنهای بی انتها نیست
به دنبالش نگرد

خدا در نگاه منتظر کسی است که به دنبال خبری از توست
خدا در قلبی است که برای تو می تپد
خدا در لبخندی است که با نگاه مهربان تو جانی دوباره می گیرد

خدا آنجاست
در جمع عزیزترینهایت
خدا در دستی است که به یاری می گیری
در قلبی است که شاد می کنی
در لبخندی است که به لب می نشانی
خدا در بتکده و مسجد نیست
گشتنت زمان را هدر می دهد
خدا در عطر خوش نان است
خدا در جشن و سروری است که به پا می کنی
خدا را در کوچه پس کوچه های درویشی و دور از انسان ها جست و جو مکن
خدا آنجا نیست

او جایی است که همه شادند
و جایی است که قلب شکسته ای نمانده
در نگاه پرافتخار مادری است به فرزندش
در نگاه عاشقانه زنی است به همسرش
باید از فرصت های کوتاه زندگی جاودانگی را جست

زندگی چالشی بزرگ است
مخاطره ای عظیم
فرصت یکه و یکتای زندگی را
نباید صرف چیزهای کم بها کرد
چیزهای اندک که مرگ آن ها را از ما می گیرد
زندگی را باید صرف اموری کرد که مرگ نمی تواند آن ها را از ما بگیرد
زندگی کاروان سرایی است که شب هنگام در آن اتراق می کنیم
و سپیده دمان از آن بیرون می رویم
فقط یک چیزهایی اهمیت دارند
چیزهایی که وقت کوچ ما، از خانه بدن، با ما همراه باشند
همچون معرفت بر الله و به خود آیی

دنیا چیزی نیست که آن را واگذاریم
و با بی پروایی از آن درگذریم
دنیا چیزی است که باید آن را برداریم و با خود همراه کنیم
سالکان حقیقی می دانند که همه آن زندگی باشکوه هدیه ای از طرف خداوند است
و بهره خود را از دنیا فراموش نمی کنند
کسانی که از دنیا روی برمی گردانند
نگاهی تیره و یأس آلود دارند
آن ها دشمن زندگی و شادمانی اند

خداوند زندگی را به ما نبخشیده است تا از آن روی برگردانیم
سرانجام خداوند از من و تو خواهد پرسید:

آیا "زندگی" را "زندگی کرده ای"؟!

  همه میپرسند
       چیست در زمزمه مبهم آب
               چیست در همهمه دلکش برگ
                        چیست در بازی آن ابر سپید
                                   روی این آبی آرام بلند
                                          که ترا می برد اینگونه به ژرفای خیال
  چیست در خلوت خاموش کبوترها
             چیست در کوشش بی حاصل موج
                        چیست در خنده جام
                                   که تو چندین ساعت
                                         مات و مبهوت به آن می نگری
 نه به ابر
      نه به آب
               نه به برگ
                      مه به این آبی آرام بلند
                           نه به این خلوت خاموش کبوترها
                                نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام
                                       من به این جمله نمی اندیشم
  من مناجات درختان را هنگام سحر
            رقص عطر گل یخ را با باد
                    نفس پاک شقایق را در سینه کوه
                             صحبت چلچله ها را با صبح
                                    بغض پاینده هستی را در گندم زار
                                             گردش رنگ و طراوت را در گونه گل
  همه را میشنوم
        می بینم
               من به این جمله نمی اندیشم
                               

                                               به تو می اندیشم
                            

 ای سراپا همه خوبی
            تک و تنها به تو می اندیشم
                             همه وقت
                                       همه جا
                                     من به هر حال که باشم

                                              به تو می اندیشم
   تو بدان این را تنها تو بدان
          تو بیا
              تو بمان با من تنها تو بمان
                       جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب
                                من فدای تو به جای همه گلها تو بخند
      اینک این من که به پای تو درافتاده ام باز
              ریسمانی کن از آن موی دراز
                                   تو بگیر
                                            تو ببند
                                                   تو بخواه
    پاسخ چلچله ها را تو بگو
             قصه ابر هوا را تو بخوان

                                  تو بمان با من تنها تو بمان

       در دل ساغر هستی تو بجوش
               من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است
                                      آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش

 با تشکر از عزیزی که آن را تایپ کرده است

پیش از اینها فکر می کردم خدا  

                                           خانه ای دارد میان ابرها

  مثل قصر پادشاه قصه ها ، خشتی از الماس و خشتی از طلا

پایه های برجش از عاج و بلور ، بر سر تختی نشسته با غرور

ماه برق کوچکی از تاج او ، هر ستاره پولکی از تاج او

                         اطلس پیراهن او آسمان ، نقش روی دامن او کهکشان

                          رعد و برق شب صدای خنده اش ، سیل و طوفان نعره توفنده اش

دکمه پیراهن او آفتاب، برق تیغ وخنجر او ماهتاب

پیش از اینها خاطرم دلگیر بود، از خدا در ذهنم این تصویر بود

آن خدا بی رحم بود و خشمگین،خانه اش در آسمان دور از زمین

در دل او دوستی جایی نداشت ،مهربانی هیچ معنایی نداشت

هر چه می پرسیدم از خود از خدا، از زمین ، از آسمان ، از ابرها

زود می گفتند این کار خداست ، پرس و جو از کار او کاری خطاست

            تا ببندی چشم کورت می کند، تا شدی نزدیک دورت می کند

                     تا خطا کردی عذابت می کند، در میان آتش آبت می کند

                          نیت من در نماز و در دعا، ترس بود و وحشت از خشم خدا

                                هر چه می کردم همه از ترس بود، مثل از بر کردن یک درس بود

                                       مثل تمرین حساب و هندسه، مثل صرف فعل ماضی سخت بود

تا که ناگه در خواب دیدم این خدا

تازه فهمیدم خدایم این خداست ، این خدای مهربان و آشنا

آن خدا مثل خیال و خواب بود، چون حبابی نقش روی آب بود

               عادت او نیست خشم و دشمنی ، نام او نور و نشان و روشنی

                    آن خدای پیش از این را باد برد، نام اوراهم دلم از یاد برد

                         می توانم بعد از این با این خدا، دوست باشم ، دوست ، پاک و بی ریا

می توان با او صمیمی حرف زد،‌مثل یاران قدیمی حرف زد

می توان تصنیفی از پرواز خواند ، با الفبای سکوت آواز خواند

می توان با این خدا پرواز کرد، سفره دل را برایش باز کرد 

قیصر امین پور